2e druk. Bert Bakker, 2006. 127 blz. Ing.
Trefwoord(en): christendom

De nieuwe bijbelvertaling die vorig jaar verscheen, leverde niet alleen blijde gezichten op. De maag van Nico ter Linden draaide er zelfs van om. Zo miste hij in het kerstverhaal sleutelwoorden als 'En het geschiedde', 'kribbe' en 'herberg'.

Jan Greven maakte deel uit van de Begeleidingscommissie Nieuwe Bijbelvertaling, die in moeilijke vertaalkwesties uiteindelijk de knoop moest doorhakken. Hij ontdekte hoe sterk hij hechtte aan bepaalde bijbelwoorden en hoe hij moest slikken als die geschrapt werden. Zo betreurt Greven dat Naäman de Syriër, evenals de knecht Gechazi, in de nbv niet meer melaats is, maar 'aangetast door huidvraat'. Waar komt die gehechtheid aan bepaalde woorden vandaan? Waarom wekt de vervanging van oude woorden zo veel emoties op en hebben we het gevoel iets te verliezen?

In 'De bijbel van mijn jeugdprobeert' Jan Greven een antwoord op deze vragen te vinden door terug te gaan naar de verhalen die hij als kind hoorde. Wat is er sindsdien met 'zijn' bijbel gebeurd? Hoe waren de colleges bijbelwetenschappen in de vroege jaren zestig van de vorige eeuw aan de Vrije Universiteit? Wat is overgebleven van alle zekerheid die hij de eerste twintig jaar van zijn leven had?

Jan Greven (1941) studeerde theologie aan de Vrije Universiteit, was directeur van de IKON en van 1985 tot 1998 hoofdredacteur van het dagblad Trouw.